by Panayotis Kasimis

You should first do all that work. It makes things awfully easy to have that thing pop out. It reduces everything to your brains and taste.
– Walker Evans


Walker Evans (1903-1975) was a great American photographer responsible for the influential book “American Photographs”, as well as innumerable books before and after that; a photographer whose work influenced generations of younger photographers. At his seventies and in failing health, he was given a gift that would somehow prolong his life in the final years. Evans worked with the innovative Polaroid SX-70 camera and an unlimited supply of film from its manufacturer and Edwin Land. The Polaroid SX-70 prints are his last photographs. Evans often referred to it as his “new toy”. And with this new format, in 1973 he returned to some of his most enduring themes as if with a regained visual power.


Until then, and for almost half a century, he had already produced and shown great work, when he  took up the Polaroid, at the end of his career. With decades of experience behind him, in his 1974 interview by Bill Ferris, at the time a fellow professor at Yale, he stated:

“I had that thing as a toy, and I took it as a kind of challenge. It was this gadget and I decided that I might be able to do something serious with it. So I got to work to prove that. I think I’ve done something with it. After all, I’m getting older, and I feel that nobody should touch a Polaroid until he’s over sixty. You should first do all that work. It makes things awfully easy to have that thing pop out. It reduces everything to your brains and taste. It interests me very much, too, because I feel that if you have theses things in your head, this is the instrument that will really test it. The damn thing will do anything you point it at. You have to really know something before you point it anywhere. You have to know what you point it at, and why – even if it’s only instinctive.”


I’m sure he was smiling when he said that. In actuality, he viewed the Polaroid process much like some people look at digital photography today. A little suspect, a little too easy, and used without “brains and taste”, or not knowing what you point it at, and why. But, despite that and the fact that the SX-70 was far from being a “perfect” camera, it became his obsession during the last years of his life. The new instant film triggered in him a new burst of creativity. What is truly amazing is that, with his health failing and most of his exalted work behind him, he was still able to take this new technology to its limit. In fact, he turned Polaroid’s technical limitations to his advantage. The colors were surreal at best, but even with what some would consider a limitation, Evans produced photographs of great art and beauty. From his faded signs on brick walls to portraits, to derelict farmhouses. In Walker Evans’ Polaroids, the images are ethereal and transcendent, somehow almost ghostly in nature. As unique and beautiful as his work on film.

Today, thanks to Fujifilm, Lomo, and Impossible Project, a rebirth is taking place. Instant film is coming back. Polaroid cameras are dusting off, while new Polaroid-like instant cameras hit the market. With all the improvements in instant film since then, Walker Evans’ Polaroid images of 50 years ago still inspire.

With his Polaroids, Evans uncovered and revealed photography to its core essence; the art of seeing, selecting and capturing.

You have to really know something before you point it anywhere. You have to know what you point it at, and why.

51HXKXTDKNL._SL250_While “Walker Evans | POLAROIDS” book is rare and somewhat expensive, it is truly one to have.




WALKER EVANS | Polaroids

άρθρο του Παναγιώτη Κασίμη

Ο Walker Evans (1903-1975) ήταν ένας σπουδαίος αμερικανός φωτογράφος, ο οποίος με το βιβλίο – ορόσημο “American Photographs”, αλλά και με αναρίθμητα μετέπειτα βιβλία, όμως κυρίως με τη φωτογραφική του δουλειά, επηρέασε πλήθος νεότερων φωτογράφων. Στα εβδομήντα του, και με κλονισμένη υγεία, δέχτηκε ένα δώρο που θα παρέτεινε, κατά κάποιον τρόπο, τη ζωή του. Ο Evans δούλεψε με την πρωτοποριακή, για την εποχή, Polaroid SX-70, έχοντας απεριόριστη προσφορά σε φιλμ από τον κατασκευαστή και τον Edwin Land. Οι φωτογραφίες του με την Polaroid SX-70 έμελλε να είναι οι τελευταίες του, και ίδιος συχνά αναφερόταν σ’ αυτή τη φωτογραφική μηχανή ως το “νέο παιχνίδι” του. Και με αυτό το νέο φορμά, το 1973 επέστρεψε σε μερικά από τα πιο προσφιλή του θέματα, σαν να είχε αποκτήσει μια νέα οπτική δύναμη.


Ως τότε, και κατά τη διάρκεια σχεδόν μισού αιώνα δουλειάς, είχε ήδη παρουσιάσει σπουδαίο έργο, όταν άρχισε να δουλεύει με την Polaroid. Μετά από τόσες δεκαετίες εμπειρίας, σε συνέντευξή του το 1974 στον Bill Ferris, συνάδελφό του καθηγητή στο Yale, δηλώνει:

«Είχα αυτό το πράγμα σαν παιχνίδι και το εξέλαβα ως ένα είδος πρόκλησης. Ήταν ένα gadget και αποφάσισα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι σοβαρό με αυτό. Έτσι άρχισα να δουλεύω για να το αποδείξω. Νομίζω ότι κάτι έχω κάνει. Άλλωστε, γερνάω και αισθάνομαι ότι κανείς δεν πρέπει να αγγίζει μια Polaroid μέχρι να περάσει τα εξήντα. Θα πρέπει πρώτα να έχεις κάνει όλη τη δουλειά. Διευκολύνει απίστευτα το να έχεις αυτό το πράγμα να ξεπετάγεται. Περιορίζει τα πάντα στο μυαλό και τις προτιμήσεις σου. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ επίσης, διότι αισθάνομαι ότι αν έχεις αυτά τα θέματα στο κεφάλι σου, αυτό είναι το όργανο που θα τα δοκιμάσει πραγματικά. Το καταραμένο πράγμα, θα κάνει φωτογραφία όπου κι αν το στρέψεις. Πρέπει πραγματικά να γνωρίζεις κάτι, πριν το στρέψεις οπουδήποτε. Πρέπει να ξέρεις προς τα που το στρέφεις, τι σκοπεύεις και γιατί – έστω και ενστικτωδώς.»

Είμαι σίγουρος ότι χαμογελούσε λέγοντας τα παραπάνω. Στην πραγματικότητα, έβλεπέ τη φωτογραφική διαδικασία με την Polaroid, όπως κάποιοι βλέπουν σήμερα την ψηφιακή διαδικασία. Λίγο καχύποπτα, λίγο υπερβολικά εύκολη και χρησιμοποιούμενη χωρίς «μυαλό και προτιμήσεις», ή χωρίς να γνωρίζεις τι φωτογραφίζεις και γιατί. Όμως, παρά τις ανησυχίες του και τους περιορισμούς της SX-70, η μηχανή έγινε η εμμονή του τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το νέο στιγμιαίο φιλμ του προκάλεσε μια έκρηξη δημιουργικότητας. Αυτό που είναι πραγματικά καταπληκτικό είναι πως παρά την κλονισμένη υγεία του και με το μεγαλύτερο μέρος του σπουδαίου έργου του πίσω του, ήταν σε θέση να οδηγήσει αυτή τη νέα τεχνολογία στα όριά της. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποίησε τους τεχνικούς περιορισμούς του φιλμ της Polaroid, προς όφελός του. Στην καλύτερη περίπτωση, τα χρώματα ήταν παραλλαγμένα, σχεδόν σουρεαλιστικά, αλλά ακόμα και μ’ αυτό, που άλλοι θα θεωρούσαν περιορισμό, ο Evans δημιούργησε υπέροχες φωτογραφίες. Η θεματολογία του κινείται από ξεθωριασμένα σημάδια σε τοίχους από τούβλα, πορτραίτα, έως εγκαταλελειμμένες αγροικίες. Στις Polaroids του Walker Evans, οι εικόνες είναι κατά κάποιο τρόπο άυλες, αιθέριες και υπερβατικές. Τόσο μοναδικές και υπέροχες όσο και το έργο του σε ασπρόμαυρο φιλμ.

Πρέπει πραγματικά να γνωρίζεις κάτι, πριν το στρέψεις οπουδήποτε. Πρέπει να ξέρεις προς τα που το στρέφεις, τι σκοπεύεις και γιατί.

Σήμερα, χάρη στη Fujifilm, τη Lomo και το Impossible Project, γίνεται μια αναγέννηση. Το στιγμιαίο φιλμ επιστρέφει. Οι παλιές Polaroid “ξεσκονίζονται”, ενώ νέες στιγμιαίες φωτογραφικές μηχανές τύπου Polaroid εμφανίζονται στην αγορά. Όμως, παρά τις όποιες βελτιώσεις, οι Polaroid του Walker Evans, τραβηγμένες πριν από 50 χρόνια, εξακολουθούν να εμπνέουν.

Με τις Polaroids του, ο Evans αποκάλυψε τον πυρήνα της φωτογραφίας στην ουσία του. Την τέχνη του να βλέπεις, να επιλέγεις και να καταγράφεις.