Vergara
Camilo José Vergara

Photographer and documentarian Camilo José Vergara uses photographs as “a means of discovery, as a tool with which to clarify visions and construct knowledge about a particular city or place.” Pictures, for Vergara, are the starting point in asking questions or linking to other images or investigating new territories and ideas. A man of exceptional talent, who combines the worlds of documentary and artistic photography to record history as it happens.  He uses photography to “track time” and makes us look closely at how the urban decay changes the urban environment at slow or fast pace. He also documents the creativity of the people who reside in the ruined neighborhoods as they indicate what matters to them by creating powerful murals and by adapting old buildings to new purposes

Born in Santiago, Chile in 1944, Vergara started his career as a photographer after he arrived in New York City during the 1960s. He graduated with a B.A. in sociology from the University of Notre Dame, and went on to study an M.A. in sociology at Columbia University. While studying for his Master’s degree, Vergara began to consider how he could use photography not just as a humanistic art but as a systematic method of documenting changes in the urban environment, and the changes in social behavior that come with them.

In 1970, Vergara began documenting New York street life capturing the children, families and communities living among the city’s urban decay. Vergara’s photographs showed parts of New York that looked like bombed-out war zones, deprived areas suffering the worst of both city and state indifference.

Since this early work in New York, Vergara has documented poor, minority communities in Chicago, Newark, Detroit, Los Angeles and sixteen other cities across the U.S.A. This work has produced an archive of over 14,000 color slides, numerous books, exhibitions and film documentaries. Vergara intends this enormous back catalog to form a basis for The Visual Encyclopedia of the American Ghetto to “visualize how ghettos change over time, understand the nature and meaning of social and economic inequality in urban America.”

Vergara has been compared to Jacob Riis for his photographic documentation of American slums and decaying urban environments. Beginning in the 1980s, Vergara applied the technique of rephotography to a series of American cities, photographing the same buildings and neighborhoods from the exact vantage point at regular intervals over many years to capture changes over time. As a trained sociologist with a specialty in urbanism, Vergara turned to his systematic documentation at a moment of urban decay, and he chose locales where that stress seemed highest: the housing projects of Chicago; the South Bronx of New York City; Camden, New Jersey; and Detroit, Michigan, among others.

For his photographic work, Vergara’s has won a MacArthur “Genius Grant” in 2002, the Berlin Prize in 2010 and the National Humanities Medal in 2013.

Presented here is just a small selection of his photographs taken on the streets of New York in the ’70s.


Camilo José Vergara | Νέα Υόρκη, 1970-1979

Ο φωτογράφος και documentarian Camilo José Vergara χρησιμοποιεί τις φωτογραφίες ως «μέσο ανακάλυψης, ως εργαλείο με το οποίο διευκρινίζονται τα οράματα και αποκτάται γνώση σχετικά με μια συγκεκριμένη πόλη ή τόπο». Οι εικόνες για τον Vergara είναι η αφετηρία στο να θέτει κανείς ερωτήσεις ή να τις συνδέει με άλλες εικόνες ή στη διερεύνηση νέων περιοχών και ιδεών. Πρόκειται για έναν άνθρωπο εξαιρετικού ταλέντου, ο οποίος συνδυάζει τους κόσμους της φωτογραφίας ντοκουμέντου και της καλλιτεχνικής φωτογραφίας για να καταγράψει την ιστορία καθώς αυτή συμβαίνει. Χρησιμοποιεί τη φωτογραφία για να “παρακολουθεί το χρόνο” και μας κάνει να κοιτάξουμε προσεκτικά πώς η αστική αποσύνθεση μεταβάλλει το αστικό περιβάλλον με αργούς ή γρήγορους ρυθμούς. Καταγράφει επίσης τη δημιουργικότητα των ανθρώπων που κατοικούν αυτές τις ερειπωμένες γειτονιές, καθώς οι ίδιοι υποδεικνύουν αυτό που έχει σημασία γι αυτούς, και επεμβαίνουν στο περιβάλλον τους, είτε δημιουργώντας δυναμικές τοιχογραφίες είτε προσαρμόζοντας παλαιά κτίρια σε νέους σκοπούς και χρήσεις.

Γεννημένος στο Σαντιάγκο της Χιλής το 1944, ο Vergara ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτογράφος μετά την άφιξή του στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1960. Αποφοίτησε με B.A. στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστημίο της Notre Dame και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό (Μ.Α.) στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Κατά τη διάρκεια της εκεί φοίτησης του, ο Vergara άρχισε να διερευνά πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη φωτογραφία όχι μόνο ως ανθρωπιστική τέχνη, αλλά ως μια συστηματική μέθοδο τεκμηρίωσης, τόσο των αλλαγών στο αστικό περιβάλλον όσο και των αλλαγών στην κοινωνική συμπεριφορά, που τις συνοδεύουν.

Το 1970, ο Vergara αρχίζει να τεκμηριώνει τη ζωή στους δρόμους της Νέας Υόρκης, φωτογραφίζοντας παιδιά, οικογένειες και κοινότητες που ζούσαν στα όρια της αστικής αποσύνθεσης της πόλης. Οι φωτογραφίες του Vergara έδειχναν μέρη της Νέας Υόρκης που έμοιαζαν με βομβαρδισμένες ζώνες πολέμου, οι υποβαθμισμένες περιοχές υπέφεραν τα χειρότερα από την τοπική και κρατική αδιαφορία.

Από αυτήν την πρώιμη δουλειά στη Νέα Υόρκη και μετά, ο Vergara έχει φωτογραφίσει φτωχές μειονοτικές κοινότητες στο Σικάγο, το Νιούαρκ, το Ντιτρόιτ, το Λος Άντζελες και άλλες δεκαέξι πόλεις σε όλη την Αμερική. Από αυτή τη δουλειά, έχει παραχθεί ένα αρχείο με πάνω από 14.000 έγχρωμες διαφάνειες (slides), πολυάριθμα βιβλία, εκθέσεις και κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ. Ο Vergara σκοπεύει αυτός ο τεράστιος κατάλογος να αποτελέσει τη βάση για την Οπτική Εγκυκλοπαίδεια του Αμερικανικού Γκέτο, να «απεικονίσει πώς το γκέτο αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, να βοηθήσει στην κατανόηση της φύσης και του νοήματος της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας στην αστική Αμερική».

Από τη δεκαετία του 1980, ο Vergara αρχίζει να εφαρμόζει την τεχνική της επανα-φωτογράφησης σε μια σειρά αμερικανικών πόλεων, φωτογραφίζοντας τα ίδια κτίρια και γειτονιές από το ίδιο ακριβώς σημείο, σε τακτά χρονικά διαστήματα και κατά τη διάρκεια πολλών ετών, για να καταγράψει τις αλλαγές που επιφέρει η πάροδος του χρόνου. Ως εκπαιδευμένος κοινωνιολόγος με ειδικότητα στον πολεοδομικό σχεδιασμό (urbanism), ο Vergara στρέφεται στη συστηματική τεκμηρίωσή της αστικής αποσύνθεσης επιλέγοντας τόπους και πόλεις όπου αυτή η πίεση φαινόταν εντονότερη ή αφόρητη: τα έργα στέγασης στο Σικάγο, το Νότιο Μπρονξ στη Νέα Υόρκη, το Κάμντεν στο Νιου Τζέρσεϋ και το Ντιτρόιτ, μεταξύ άλλων. Το έργο του Vergara για τη φθορά του αστικού περιβάλλοντος, έχει συγκριθεί πολλές φορές με αυτό του Jacob Riis στις αμερικανικές παραγκουπόλεις.

Για το φωτογραφικό του έργο, ο Vergara έχει τιμηθεί με το βραβείο MacArthur “Grant Genius Grant” το 2002, το Βραβείο του Βερολίνου το 2010 και το Εθνικό Μετάλλιο για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες το 2013.

Το LightReadings παρουσιάζει μια μικρή συλλογή φωτογραφιών του από τους δρόμους της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70.

Παναγιώτης Κασίμης
(Αθήνα, 2017)

Advertisements